Patologia Digestiboaren
Euskal-Nafarro Elkartea

VDZ-CDST ALTO EN ENFERMEDAD DE CROHN: MAYOR PERSISTENCIA Y MENOR INTENSIFICACIÓN PRECOZ DE VEDOLIZUMAB EN PRÁCTICA CLÍNICA

Egileak

Gómez Salamanca P. (Presentador) (1), Elosua Gonzalez A. (1), Orduna Tejero R. (1), Iturri Zabaleta J. (1), Vaamonde Lorenzo M. (2), Alvarez Herrero B. (3), Ortiz de Zarate J. (4), Gómez Irwin L. (5), Irabien Ortiz M. (6), Oñate Prieto J. (7), Jiménez Urive E. (8), García Gutierrez S. (9), Nantes Castillejo O. (1), Rodriguez Gutierrez C. (1), Arévalo Serna J.A. (8)
(1) Hospital Universitario de Navarra. Servicio de Aparato Digestivo
(2) Hospital Universitario Donostia. Servicio de Aparato Digestivo
(3) Hospital Universitario Araba. Servicio de Aparato Digestivo
(4) Hospital Universitario de Basurto. Servicio de Aparato Digestivo
(5) Hospital Universitario Cruces. Servicio de Aparato Digestivo
(6) Hospital de Urduliz Alfredo Espinosa. Servicio de Aparato Digestivo
(7) Hospital de San Eloy. Servicio de Aparato Digestivo
(8) Unidad de Investigación OSI Barrualde-Galdakao; RICAPPS: Red de Investigación en Cronicidad, Atención Primaria, Prevención y Promoción de la Salud. Servicio de Aparato Digestivo
(9) Hospital Universitario Galdakao. Servicio de Aparato Digestivo

Sarrera

El VDZ-CDST es una herramienta validada que predice la probabilidad de respuesta a vedolizumab en la enfermedad de Crohn (EC). Sin embargo, se desconoce su utilidad en la práctica clínica real de nuestro medio. El objetivo primario fue evaluar su asociación con la persistencia a 48 semanas; se
exploraron intensificación, efectividad, éxito terapéutico, hospitalización y cirugía.

Materiala

Estudio observacional retrospectivo multicéntrico de pacientes con EC tratados con vedolizumab (corte: 2/10/2026). Categorías: baja (≤13), intermedia (>13 -19) y alta (>19). Con solo 4 casos bajos, se comparó >19 con ≤19 mediante la prueba exacta de Fisher. El desenlace primario fue persistencia en semana 48. Se exploraron intensificación, remisión clínica (HBI≤4), remisión libre de corticoides, persistencia sin intensificación, hospitalización y cirugía. El éxito post hoc combinó persistencia, remisión libre de corticoides y ausencia de intensificación.

Emaitzak

Se incluyeron 102 pacientes; 100 tenían VDZ-CDST calculable (4 bajos, 53 intermedios y 43 altos). La edad media fue 56,3±14,9 años, el 59,4% eran varones y la evolución mediana 10 años [RIC 3-19]. La localización Montreal fue L1 48,5%, L2 7,9%, L3 26,7% y L4 16,8%; el comportamiento, B1 43,6%,
B2 42,6% y B3 13,9%. Presentaban enfermedad perianal el 17,2% y cirugía previa el 35,6%. El 81,2% había recibido anti-TNF y el 53,5% al menos dos clases avanzadas.
La persistencia en semana 48 fue mayor con VDZ-CDST >19 que con ≤19: 82,5% (33/40) frente a 61,4% (35/57) (p=0,042; OR 2,96; IC95% 1,12-7,85). En semana 24, el grupo >19 presentó menos intensificación (5,0% frente a 20,8%; p=0,036) y mayor persistencia sin intensificación en semana 24 (92,5% frente a 69,8%; p=0,009). La remisión clínica con >19 y ≤19 fue 76,7% y 61,4% en semana 24, y 72,1% y 57,9% en semana 48; la remisión libre de corticoides fue 72,1% y 54,4%, y 65,1% y 49,1%. El éxito terapéutico con >19 frente a ≤19 fue 66,7% frente a 42,1% en semana 24 (p=0,025) y 48,7% frente a 31,6% en semana 48 (p=0,135). La hospitalización por EC fue 4,8% frente a 15,8% y la
cirugía 9,3% frente a 8,8%, respectivamente.

Ondorioak

En esta cohorte de práctica clínica real pretratada, un VDZ-CDST >19 se asoció con mayor durabilidad y menor intensificación precoz. La efectividad y el éxito terapéutico en semana 24 fueron concordantes.

SVNPD-en, norberaren eta hirugarrenen cookie-ak erabiltzen ditugu dena ondo dabilela ziurtatzeko. Informazio gehiago nahi izanez gero, bisitatu gure cookien politika. Cookie guztiak onar ditzakezu "onartu" botoia sakatuta, edo zure aukera pertsonalizatu dezakezu, KONFIGURATU EDO BAZTERTZEKO AUKERA SAKATUTA..