Patologia Digestiboaren
Euskal-Nafarro Elkartea

EVOLUCIÓN DEL TRASPLANTE HEPÁTICO ADULTO: ANÁLISIS COMPARATIVO DE DOS COHORTES EN UNA DÉCADA (2014-2015 VS 2023-2025)

Egileak

Salvador Bengoechea P. (Presentador) (1), Senosiain Labiano M. (1), Fernández Ramos J.R. (1), Garcia San Miguel A. (1), Bausela Sainz A. (1), Bustamante Schneider F.J. (1)
(1) Hospital Universitario de Cruces. Servicio de Aparato Digestivo

Sarrera

El advenimiento de los antivirales de acción directa frente al VHC y la mejora de los cuidados perioperatorios han transformado el panorama del trasplante hepático adulto, permitiendo ampliar indicaciones hacia receptores de mayor complejidad. Nuestro objetivo es analizar los cambios en las características de receptores y donantes, el manejo inmunosupresor y los resultados en dos cohortes separadas por una década.

Materiala

Estudio unicéntrico, retrospectivo, sobre base de datos completada prospectivamente, incluyendo todos los trasplantes hepáticos adultos realizados entre enero-2014/diciembre-2015 (cohorte histórica n: 137) y agosto-2023/agosto-2025 (cohorte actual n147). Se analizaron variables demográficas, comorbilidades, etiología, complejidad del receptor, características del donante, inmunosupresión, complicaciones y supervivencia del paciente e injerto. Se definió "receptor complejo" por la presencia de ≥2 o ≥3 factores de riesgo médico-quirúrgico (edad ≥65 años, IMC ≥30, diabetes, cardiopatía, insuficiencia renal crónica, neoplasia previa, tabaquismo, fallo hepático agudo, retrasplante, doble trasplante, MELD ≥25).

Emaitzak

Se observó un envejecimiento significativo del receptor (mediana 58 vs 62 años; ≥65 años 19% vs 40,4%; ≥70 años 0% vs 13%; p<0,001). Aumentaron la insuficiencia renal crónica pretrasplante (8% vs 15%) y el deterioro de función renal (FG 77 vs 71; p=0,022), así como el antecedente de neoplasia (5,1% vs 12,5%; p=0,049). Descendieron significativamente el tabaquismo activo (43,1% vs 13,2%) y la EPOC (21,2% vs 6,9%). El 27,2% de la cohorte actual presentaba criterios de fragilidad (Liver Frailty Index). El cambio etiológico fue sustancial: Descenso drástico del VHC (VHC aislado 16,1% vs 2,8%; VHC+OH 15,3% vs 5,6%) y aumento de la etiología autoinmune agrupada (5,1% vs 18,3%). La hepatopatía alcohólica se mantuvo como primera indicación (45,1% vs 43,8%).  Los receptores complejos aumentaron notablemente: con ≥2 factores (14,6% vs 36,7%; p=0,012) y con ≥3 factores (2,4% vs 16,7%; p=0,008). El tiempo en lista de espera se redujo (61 vs 30,5 días; p<0,001). En donantes, aumentó el uso de DCD (7,3% vs 41%; p<0,001) y de máquinas de perfusión (0% vs 22,4%; p<0,001), con menor empleo de donantes >80 años (11,7% vs 3,4%; p=0,015). Las complicaciones médico-quirúrgicas se mantuvieron estables, con menor reintervención en el primer mes (11,4% vs 3,85%; p=0,04) pero mayor reingreso al año (29,8% vs 54,5%; p<0,001). En inmunosupresión, se redujo el uso inicial de corticoides (sin corticoides 6,2% vs 21,3%; p<0,001) y de MMF a 3 y 6 meses, con niveles de tacrolimus significativamente menores a lo largo del primer año (minimización al año en 71,4%), sin aumento de rechazo agudo ni necesidad de bolos. No hubo diferencias en supervivencia global (94,9% vs 95,9%) ni del injerto al año (98,5% vs 97,9%).

Ondorioak

En una década, el trasplante hepático adulto ha evolucionado hacia receptores de mayor edad y complejidad, con un perfil de comorbilidad renal y neoplásica creciente, en un contexto de donantes DCD y máquinas de perfusión. Pese a ello, la minimización inmunosupresora y los avances en cuidados han permitido mantener resultados de supervivencia y rechazo equivalentes.

SVNPD-en, norberaren eta hirugarrenen cookie-ak erabiltzen ditugu dena ondo dabilela ziurtatzeko. Informazio gehiago nahi izanez gero, bisitatu gure cookien politika. Cookie guztiak onar ditzakezu "onartu" botoia sakatuta, edo zure aukera pertsonalizatu dezakezu, KONFIGURATU EDO BAZTERTZEKO AUKERA SAKATUTA..